
Średniowieczne królestwo Galicji jako jedyne miało na tarczy kielich wina. Wino wytwarza się tu od blisko 2 tysięcy lat. Zapoczątkowali je Rzymianie, którzy produkowali je na potrzeby swoich legionów. W Średniowieczu w dużym stopniu na potrzeby klasztorów i pątników przybywających do grobu św. Jakuba w Santiago de Compostela. W samej Hiszpanii szlak ten ma długość około 800 km.
W 137 roku p.n.e. Rzymianie wkroczyli do Galicji i dodali do swojego imperium nową prowincję, nadając jej nazwę Gallaecia. Przed rzymską inwazją pierwotni mieszkańcy tego obszaru, celtycki lud Galicjan, prawdopodobnie pijał piwo i cydr.



Z Santiago, duchowej ojczyzny galicyjskiego chrześcijaństwa, mnisi rozprzestrzenili się i założyli nowe klasztory, takie jak Monasterio de Armenteira w dolinie Salnés i klasztor Santa María de Oia w pobliżu O Rosal . Do głównych zajęć mnichów należała uprawa winorośli.
Konfiskaty kościelne w latach 1835–1837 doprowadziły do wywłaszczenia i prywatyzacji majątków klasztornych w Hiszpanii. Doprowadziły do tego antyklerykalne frakcje liberalne. Rząd chciał wykorzystać ziemię, aby wspierać przedsiębiorstwa drobnej klasy średniej , ponieważ większość ziemi była uważana za niewykorzystaną przez zakony . Ówczesny rząd odmówił kościołowi rekompensaty za te nieruchomości, widząc w tym źródło dochodu. Ziemię te wykupiła zamożna szlachta i mieszczaństwo, wykorzystując ustawę do powiększenia swoich posiadłości.
W 1851 roku mączniak prawdziwy (hiszp. oídium) dotknął winorośle w całej Hiszpanii. Choroba szybko rozprzestrzeniła się na całe winnice, niszcząc plony. Jego idealne warunki do wzrostu to wilgotne miejsca o łagodnych temperaturach przez cały rok. Takie warunki panowały w prowincji Pontevedra w Galicji, niszcząc uprawy wzdłuż rzeki Miño i skazując niezliczone rodziny, które utrzymywały się z uprawy winorośli, na lata głodu i nędzy.
Niestety, pojawiła się kolejna plaga, mączniak rzekomy (hiszp. mildiu ). Na szczęście, bordoska mieszanką siarczanu miedzi, wapna i wody była już powszechna w większości Hiszpanii. Zabiegi te były jednak kosztowne dla plantatorów i sprawiały, że zyski z uprawy winorośli stawały się coraz mniejsze.
Wkrótce potem do Europy dotarła filoksera. Na szczęście wiele winorośli w Rías Baixas uniknęło zniszczeń, prawdopodobnie dzięki wysokiemu stężeniu piasku w glebie. Z tego powodu jedne z najstarszych winorośli na świecie sprzed okresu filoksery znajdują się w Meaño, w dolinie Val do Salnés , dzisiaj najważniejszej podstrefy apelacji Rías Baixas .
Tożsamość winiarską Galicji definiuje atlantycka Hiszpania. Region ten otrzymuje ponad 1300 mm opadów rocznie wzdłuż wybrzeża – więcej niż prawie gdziekolwiek indziej w kraju – a ta wilgotność, w połączeniu z niskimi temperaturami w sezonie wegetacyjnym i ponad 2000 godzin słonecznych, tworzy powolny, równomierny cykl dojrzewania, który daje wina o wyjątkowej świeżości, zrównoważonym alkoholu i intensywnych aromatach.
Cechą geograficzną Galicji jest przejście od klimatu morskiego do kontynentalnego w miarę przemieszczania się w głąb lądu.
Gleby są przeważnie granitowe, tak jak w sąsiuednim północnoportugalskim Vinho Verde. Rzeka Miño stanowi granicę między nimi, a winnice po obu stronach są geologicznie ciągłe.
W przeciwieństwie do większości Hiszpanii, własność w Galicji była historycznie dzielona równo pomiędzy wszystkich spadkobierców, tworząc system minifundio małych, rozdrobnionych działek, często z winoroślą prowadzoną na tradycyjnej pergoli ( emparrado ), aby utrzymać owoce nad wilgotną ziemią.
Rodzime odmiany winorośli
W Galicji przeważają rodzime odmiany winorośli, których prawie w ogóle nie ma w pozostałej części Hiszpanii.
Wśród odmian białych jest:
– albariño o grubej skórce powstają aromatyczne, o naturalnie wysokiej kwasowości wina, od
świeżych, cytrusowych młodych białych win po coraz ambitniejsze leżakowane w beczkach, z
prawdziwym potencjałem starzenia;
– godello, o bogatej teksturze wino z aromatem owoców pestkowych i aromatami kwiatowymi, które
porównywnuje się czasem do burgundzkiego viognier, szczególnie z winorośli w Valdeorras.
– treixadura , charakterystyczny szczep Ribeiro, aromatyczny i delikatny;
– loureira dodaje kwiatowego wyrazu do mieszanek w całym regionie.
– torrontés ( zupełnie inny szczep niż w Argentynie);
– caiño blanco i
– dona blanca uzupełniają białe odmiany.
Wśród odmian czerwonych wyróżniamy:
Mencía wyróżniająca się odmiana , genetycznie podobno identyczna z portugalskim Jaén do Dão. Daje często wina o niezwykłym kwiatowym zapachu, jaskrawoczerwon i jedwabistej strukturze, które porównywano do Syrah i Pinot Noir z chłodnego klimatu. Jest to dominująca czerwoną odmianą w Ribeira Sacra, Valdeorras i Monterrei, a także w Rías Baixas. Inne mniej znane to
Brancellao , Sousón , Merenzao , Espadeiro i Caiño Tinto

Tradycyjnie, Galicyjczycy piją wino z Galicji w ceramicznych misach. Taka ceramiczna, biała misa nazywa się cunca. Obecnie rzadko się je widuje. Zazwyczaj wino pije się ze standardowych kieliszków. Czasami jednak nadal można je spotkać, na przykład w Taberna O Gato Negro w Santiago de Compostela.
GALICJA
Vino Pazo Senorans 2010
Rías Baixas (gal. Rías Baixas, hiszp. Rias Bajas) Znajdują się one w zachodniej części prowincji Coruña i po części w prowincji Pontevedra. Na obszarze Rias Bajas znajduje się przylądek Finisterre – najbardziej na zachód wysunięty punkt Hiszpanii. Rias Bajas rozciągają się wzdłuż wybrzeży Galicji aż do granicy portugalskiej.
Rias Baixas to jedna z części hiszpańskiej Galicji oraz coraz bardziej znana apelacja hiszpańskiego wina (inne galicyjskie apelacje to Ribeiro, Valdeoras, Ribera Sacra i Monterrei). Warto ją zwiedzić, choćby przy okazji podróży do Santiago de Compostela. Rias to odpowiednik norweskiego fiordu, jest to też nazwa pięknego, galicyjskiego zachodniego wybrzeża, gdzie możemy obejrzeć niezwykle piękne zachody słońca. Wiele tutejszych miejscowości jest nie tknięta pomysłami różnych organizatorów wypoczynku, nie została zeszpecona fatalną, turystyczną architekturą, jaką możemy spotkać np.na Costa Brava. Galicja jest najbardziej deszczowym regionem Hiszpanii, stąd i najbardziej zieloną jej częścią. Z tego też powodu w kuchni dominują ryby i owoce morza, do których podaje się głównie najlepsze tutejsze wino Albarino. Zresztą jak napisał pięknie o hiszpańskiej gastronomii H.V.Morton w swej książce „A Stranger in Spain” – „W świecie smutnej standaryzacji Hiszpania jest krajem gdzie każda prowincja jest jak nowa restauracja”. O zróżnicowaniu hiszpańskiej kuchni, którą turysta zna głównie z uproszczonej wersji paella czy gazpacho, zdecydowała przez wieki m.in. liczna grupa najezców. Stąd Hiszpanie przyswoili sobie style kuchni wielu narodów, wykształcając także swoją własną.
Galicyjskie białe wina mimo bardzo długiej historii pojawiły się na europejskich rynkach dopiero kilkanaście lat temu. Albarino jest bez wątpienia jednym z najlepszych białych win hiszpańskich, podobnie zresztą jak w Portugalii. Jest dosyć trwałe, nie traci swoich walorów nawet 4-5 lat po zbiorze. Ma intensywny, atrakcyjny aromat cytrusów i owoców tropikalnych (cytryna, limonka, mango, maracuia). Jest dobrze zbudowane, dobrej kwasowości, orzeżwiające. Owoce Abarino są dość małe, okrągłe, złotawo-różowe, gdy są dojrzałe. Najbardziej znane jest oczywiście jako czyste, odmianowe. Miesza się je też z równie aromatyczną odmianą Loureira i Treixadura, które czynią wina bardziej miękkimi, o niższej kwasowości. Albarino przywędrowało do Galicji wraz z mnichami z Niemiec w okresie pielgrzymek do Santiago de Compostela. Przez niektórych porównywana jest do niemieckiego Rieslinga. Winorośl prowadzi się tu tradycyjnie na pergolach, co umożliwia dobre wentylowanie gron, biorąc pod uwagę ilość deszczów i mgieł, które mają skłonność do grzybicy. Granitowe słupy po których prowadzi się winorośl są tu bardzo powszechne, trwałe i umożliwiały, przynajmniej do niedawna, wykorzystanie niewielkich działek także do innych upraw.
Galicyjczycy wywodzą się od jednego z najstarszych ludów europejskich – Celtów, są niezmiernie dumni ze swojego języka i kultury.




