Méntrida to region winiarski położony w północno-wschodnim krańcu prowincji Toledo, w regionie  Kastylii-La Manchy w środkowej Hiszpanii. Garnacha jest tu najpopularniejszą odmianą winorośli, stanowiącą prawie 80% całkowitej produkcji. W najlepszym wydaniu pozwala na produkcję mocnych, tanicznych i trwałych czerwonych win. Jest również wykorzystywana do produkcji win różowych (rosado), znanych z owocowego i orzeźwiającego charakteru.

Inne czerwone odmiany to Cencibel (Tempranillo), Cabernet Sauvignon i Merlot . Białe wina nie odgrywają tak istotnej roli w Méntrida, chociaż wysokiej jakości wina powstają z Albillo , Macabeo (Viura),  Sauvignon Blanc i Chardonnay . Łącznie winnice zajmują około 5600 hektarów (13 800 akrów).

Tradycja winiarstwa sięga tu XII wieku. Status DO został uzyskany w 1976 roku, ale dalszy rozwój na wiele lat zatrzymał się, ponieważ region kontynuował długą tradycję produkcji podstawowych win przeznaczonych dla lokalnych konsumentów. Sprzedaż znacznie spadła w latach 80. XX wieku.

Obecnie branża pozostaje stosunkowo niewielka, choć powoli nabiera rozpędu. Producenci są teraz znacznie bardziej skoncentrowani na jakości i wprowadzili nowoczesne techniki zarówno w swoich winnicach, jak i winnicach.

Interesujące przykłady czerwonych win leżakowanych w beczkach z Méntridy zaczęły zdobywać popularność w kraju i za granicą. Z kolei bardziej popularne, świeższe i młodsze wina czerwone, fermentowane w stalowych beczkach, również zyskują na popularności.

W regionie znajduje się słynna winnica Dominio de Valdepusa (Marqués de Griñón). Była to pierwsza winnica, która uzyskała status Vino de Pago , gdzie wina są uznawane za równorzędne z winami z regionów DOCa najwyższego poziomu. Świadczy to zarówno o potencjale Méntridy, jak i o historycznie skromnej renomie DOC.

Wstęp

Trudno uwierzyć, że suche, nasłonecznione równiny Kastylii-La Manchy mogłyby utrzymać kwitnący przemysł winiarski. A jednak La Mancha skrywa największy na świecie obszar winorośli – więcej niż wszystkie winnice Australii razem wzięte! Dzięki rozległym systemom nawadniającym regionu, ten wysoki płaskowyż na południe od Madrytu produkuje niesamowite ilości czerwonego i białego wina. Jednak nie wszystkie winiarnie są zainteresowane jakością. Niemniej jednak, rosnąca liczba winiarzy w Méntrida angażuje się w krucjatę jakości, tworząc mieszanki z pojedynczych miejsc, które zachwycają krytyków i przyciągają kupujących. Jak dotąd dowody wskazują, że Garnacha Tinta (Grenache) jest gwiazdą DO. Coraz większym rywalem dla najlepszych szczepów Priorat i Rioja Oriental jest coraz większy konkurent.

Warunki wzrostu w Méntrida

Méntrida jest otoczona od północnego wschodu pasmem górskim Sierra de Gredos. Ograniczają ją również trzy rzeki – Alberche, Guadarrama i Tag – odpowiednio od wschodu, zachodu i południa.

Przez region przepływa również wiele mniejszych dopływów. Teren tworzą łagodnie pofałdowane wzgórza, a ziemia jest w większości sucha, z wyjątkiem obszarów w pobliżu dróg wodnych. Jasne, piaszczyste, granitowe gleby występują na większości obszaru i dobrze zatrzymują cenną wodę.

Pod względem warunków uprawy winorośli region ten jest wyjątkowo nieprzyjazny, a silny klimat kontynentalny wpływa negatywnie na zdolność do produkcji zrównoważonych win. Temperatury latem sięgają 45°C (113°F). Ten upał, w połączeniu ze skąpymi opadami deszczu (400 mm/15,8 cala), oznacza, że ​​sezon wegetacyjny może być trudny dla większości winorośli.

Większość winnic regionu Méntrida leży na wysokości od 200 do 500 metrów (od 650 do 1650 stóp), a niektóre cenne tereny na północnym wschodzie sięgają nawet 800 metrów (2625 stóp). Te wzniesione tereny produkują tu jedne z najlepszych win.

Nazwa pochodzenia Méntrida

Historia: Region, który obecnie chroni wina z oznaczeniem pochodzenia Méntrida, został nadany w średniowieczu pewnym jurysdykcjom lub majątkom, które odpowiadały za jego zarządzanie i szybkie zaludnienie. Wszystkie te rodziny nadały swoim sąsiadom przywileje miejskie. W tych dokumentach prawnych wyraźnie wyznaczono tereny przeznaczone pod winnice, chociaż w wielu przypadkach uprawa winorośli na tym obszarze szła w parze z uprawą gajów oliwnych.

Geografia i gleba: Obszar produkcji znajduje się w północnej części prowincji Toledo, w kastylijskiej Submesecie Południowej i graniczy od północy z prowincjami Ávila i Madryt, od południa z Toledo, od wschodu z rzeką Tag i obszarem La Sagra, a od zachodu z Talavera de la Reina. Obejmuje 51 gmin prowincji Toledo, odpowiadających trzem regionom rolniczym prowincji: Talavera, Torrijos i La Sagra-Toledo. Grunty zajmowane przez winnice to w większości tereny, które historycznie opierały się na uprawie pszenicy, chociaż niektóre obszary marginalne, takie jak zbocza wzgórz i tereny skaliste, gdzie przeważają gleby o bardzo piaszczystym podłożu, okazały się doskonałe do uprawy wysokiej jakości winogron. Inną cechą charakterystyczną tego obszaru jest to, że gleba jest uboga w wapń, co z kolei czyni ją idealną do produkcji grenache, dominującego szczepu winorośli w tej nazwie pochodzenia.

Klimat: Klimat jest suchy i skrajnie kontynentalny, śródziemnomorski, ze znacznymi rocznymi wahaniami temperatury i niewielkimi opadami deszczu, z roczną sumą opadów wynoszącą 300–450 mm. Trwałość i intensywność opadów są związane z wiatrami południowo-zachodnimi, które występują w dwóch porach roku: od marca do maja oraz od września do listopada, przy czym pierwsza z nich jest bardziej widoczna. Zimą przeważają zjawiska antycyklonowe, a zjawiska inwersji termicznej są dość częste, co wynika z nocnych przymrozków wywołanych promieniowaniem. Stabilność lat, w których dominuje antycyklon azorski (Wyż Azorski), może być zaburzona przez lokalne burze spowodowane nagrzewaniem się gleby w ciągu dnia.

Odmiany: Główną odmianą winogron z grupy DO Méntrida jest grenache, stanowiąca 80% winnicy. Pozostały obszar zajmują inne odmiany czerwonych win, które zostały objęte nowym rozporządzeniem Rady Regulacyjnej, takie jak Tempranillo, Cabernet-Sauvignon, Merlot i Syrah, a także niewielka część białych winogron, takich jak Albillo, Macabeo, Chardonnay i Sauvignon Blanc. Winorośle są sadzone głównie w formie niskich krzewów, choć na bardziej nowoczesnych plantacjach zazwyczaj rosną w formie kratownicy, a ich zagęszczenie może wahać się od 1100 do 2500 krzewów na hektar. Zbiory rozpoczynają się zazwyczaj między 10 ^a 15 ^września .

Mentrida

W piaszczystych winnicach na południowy zachód od Madrytu, u podnóża Sierra de Gredos, Garnacha osiąga niemal chłodny, mineralny blask. Terroir Méntridy ukształtowany jest przez zwietrzały granit, który nadaje winom delikatną strukturę, wykraczającą daleko poza moc słońca. Producenci tacy jak Jimenez-Landi uchwycają tę elegancję i pokazują, że oprócz wiodącej odmiany czerwonej, białe rarytasy, takie jak Malvar, mogą tu również rozwinąć niezwykłą głębię.

Méntrida DO

Méntrida, stary, ale mało znany region winiarski, leży w północno-zachodniej części prowincji Toledo. Obecnie zaczyna ujawniać swój potencjał.

Lokalni producenci nabyli sprzęt ze stali nierdzewnej, aby dopasować go do winogron, gleby i klimatu, i produkować dobre, nowoczesne wina.

W rezultacie, po znacznym spadku sprzedaży w latach 80. XX wieku, Méntrida DO przeżywa renesans podobny do tego, który miał miejsce w Madrycie i regionach La Mancha – choć tutaj proces ten przebiega wolniej ze względu na trudniejszy dostęp do kapitału inwestycyjnego.

Większość produkcji DO stanowią wina czerwone, ponieważ 80% powierzchni winnic obsadzono czerwoną odmianą winogron Garnacha.

WinniceObszar pod winoroślą5645 ha.Wysokość winnic200 – 500 metrów.Rodzaje glebyGlina piaszczysta z domieszką wapienia.Główne winogrona (w)Albillo, Macabeo, Sauvignon, Chardonnay i Verdejo.Główne winogrona (r)Garnacha, Tempranillo, Cabernet Sauvignon, Merlot i Syrah.

Historia

Historia ożywa w meseta: ponadczasowe piękno La Manchy, wiatraki i średniowieczne zamki zostały uwiecznione przez Miguela de Cervantesa w epickich przygodach Don Kichota. Może się również poszczycić jednym z najpiękniejszych miast Hiszpanii, dawną stolicą Wizygotów – Toledo. Jednak wiele wieków przed przybyciem Wizygotów na Półwysep Iberyjski, Méntrida była kwitnącą osadą rzymską w środkowej Hiszpanii. Ich hegemonia trwała aż do rozpadu Cesarstwa Zachodniorzymskiego w V wieku, torując drogę chaosowi i nieustannym walkom o władzę między rywalizującymi cywilizacjami. Wizygoci uczynili Toledo swoją stolicą w VI wieku – dziś jest to niezwykle piękne i popularne miasto-muzeum. W średniowieczu miasto było tyglem kultur chrześcijańskiej, muzułmańskiej i żydowskiej – jednym z niewielu przykładów pokojowego współistnienia przywódców Maurów, którzy przybyli w 711 r. n.e., z ludnością niemuzułmańską.

Jednak region ten stał się polem bitwy między chrześcijanami a Maurami między IX a XII wiekiem, gdy rekonkwista z powodzeniem odzyskała utracone terytoria w północnej i środkowej Hiszpanii. Nazwa Kastylia-La Mancha odnosi się do mnóstwa zamków (castillos) zbudowanych w regionie. Niektóre służyły do ​​obrony odzyskanych terytoriów przed Maurami, podczas gdy inne oznaczają granice między królestwami Aragonii i Kastylii w XIV i XV wieku. Ci zaciekli rywale zjednoczyli się po ślubie Izabeli I Kastylijskiej i Ferdynanda II Aragońskiego. Ostatnia twierdza Maurów, Granada, skapitulowała w 1492 roku. Uprawa winorośli również zyskała na znaczeniu w Kastylii-La Manchy w średniowieczu, gdy zakony religijne z całej Europy emigrowały do ​​regionu. Przejęły one odpowiedzialność za rozwijający się przemysł winiarski Hiszpanii, stan rzeczy, który trwał przez kilka stuleci.

Tymczasem kolonizacja Nowego Świata przyniosła ogromne bogactwo hiszpańskiej arystokracji. Niestety, szersze kręgi społeczeństwa odczuły z tego niewielkie korzyści, ponieważ despotyczni władcy Hiszpanii roztrwonili znaczną część złota na daremne wojny z rywalizującymi mocarstwami europejskimi. Jakby tego było mało, Hiszpania straciła kolonie na Filipinach oraz w Ameryce Środkowej i Południowej, gdy gorączka niepodległościowa ogarnęła Nowy Świat. Niezadowolenie społeczne było powszechne w czasie hiszpańskiej wojny domowej w 1936 roku. Po latach zaciętych walk, dyktator Francisco Franco przejął władzę z rąk Drugiej Republiki w 1939 roku. Wolności osobiste zostały poważnie ograniczone za czasów Franco, który rządził hiszpańskim społeczeństwem żelazną ręką; hiszpański przemysł winiarski został zdominowany przez państwowe spółdzielnie, które nie miały ani talentu, ani zainteresowania produkcją wina wysokiej jakości.

Jednak jego śmierć w latach 70. XX wieku zapoczątkowała transformację w kierunku demokracji i gospodarki rynkowej – Méntrida otrzymała status DO w 1976 roku. La Mancha postawiła jednak w XX wieku na masową uprawę winorośli i tanią produkcję; dla niektórych firm to się nigdy nie zmieni. Postęp jest jednak dynamiczny, a bezduszne białe wina Abillo są stopniowo przestawiane na czerwone odmiany, takie jak Garnacha, które doskonale radzą sobie w tym suchym krajobrazie. Méntrida stoi na czele tej rewolucji jakościowej, ponieważ producenci zdają sobie sprawę, że ich przyszłość zależy od sprzedaży marek premium wymagającej publiczności – w kraju i za granicą.