Kraj produkujący wspanialsze niż gdzie indziej wina (pomińmy tu celowo mocniejsze trunki) i co ważne, kraj w którym wino jest mocno zakotwiczone w jego kulturze. Żródła wskazują , że już 600 lat przed Chrystusem Grecy z Azji Mniejszej zawieźli winorośl do założonej przez siebie kolonii zwanej Massalia, póżniej Massilia (dzisiejsza Marsylia). Za czasów rzymskich Marsylia była jedną z silnych fortyfikacji chroniących drogi handlowe z Saguntum (dzisiejsze Sagunto koło Walencji w Hiszpanii) do Rzymu. Rzymianie będąc zainteresowani bezpiecznymi drogami, utworzyli w tym celu nową prowincję, początkowo nazwaną Provincia (stąd pochodzi dzisiejsze Provence czyli Prowansja). Później utworzyli także następną prowincję zwaną Galia Narbonensis z miastem Narbo (dzisiejsze Narbonne w Langwedocji). W oczach greckich kolonistów, tam gdzie rosły oliwki i figi powinno się uprawiać winorośl. Wina z Marsylii w czasach rzymskich były podobno tanie i wstrętne. Nawet Galowie przed podbojem rzymskim sprowadzali wina z Italii, uważając, że wina z Narbo i Massilia są gorszej jakości.
Od mniej więcej XII wieku do przewozu wina zaczęto używać nowego statku – kogi. Miały one o wiele większe możliwości ładunkowe niż długie łodzie jakich używano poprzednio. Miały większą manewrowość, a porty europejskie przystosowały się do ich obsługi. Jednostką miary, pochodzącą z Bordeaux, w przewozie wina była wielka beczka drewniana zwana tonneau, która zawierała 252 stare galony czyli 900 dzisiejszych litrów. W Paryżu używano tonneau 800 litrowych, ale ponieważ w handlu winem przeważali Gaskończycy i Anglicy, standardem stało się tonneau bordoskie. W praktyce, ze względu na dosyć duży ciężar takich pojemników, stosowano 1/2 lub 1/4 tonneau. Współcześnie bordoskie barrique (225 litrów czyli 1/4 tonneau) jest najczęściej stosowaną beczką, jednakże już głównie do starzenia wina.
Co prawda Francja nie ma monopolu na wina wysokiej klasy, ale jej położenie geograficzne niezwykle ją faworyzuje, umożliwiając produkcję win w szerokiej gamie stylów przy zachowaniu równowagi między słodkością i kwasowością jej win. Regiony winiarskie we Francji położone są między 42 a 49,5 stopniem szerokości geograficznej i należą do dwóch zasadniczych stref klimatycznych, które determinują uprawę określonych gatunków winorośli. Na południu jest to klimat śródziemnomorski, na zachodzie klimat związany z wpływem atlantyckiego prądu zatokowego. W Szampanii, Alzacji i Burgundii zaznacza się także wpływ klimatu kontynentalnego.
Francuzi lubią wszystko regulować, często bardzo szczegółowo – wszystko dla zapewnienia jakości. Przyszłego amatora win francuskich zainteresuje przede wszystkim ta część produkcji winiarskiej, którą regulują surowe przepisy narzucone przez system Appellation d”Origine Controlee, w skrócie AOC lub AC (appellation controlee dosłownie oznacza nazwę zastrzeżoną). Tylko 35% win francuskich ma prawo oznaczać je tym znakiem. O jeden stopień niżej plasują się wina oznaczane skrótem VDQS (Vin Delimite de Qualite Superieur) – około 1%. Trzeci szczebel jakościowy zajmują tzw. Vin de Pays (wina regionalne), których najwięcej produkuje się w regionie Langwedocja-Rousillon, dawniej nazywanym „winnym jeziorem” z powodu produkowanej tam olbrzymiej ilości nieoznakowanego wina. Reszta to wina stołowe Vin de Table (35%).
Wróćmy jednak do AOC. Jest ich we Francji ponad 350, a w samym regionie Bordeaux aż 57.
AOC jest elementem francuskiej klasyfikacji gwarantującej pochodzenie wina z obszaru o dokładnie wyznaczonych granicach. Jej celem jest zapewnienie autentyczności wina i musimy być świadomi, że nie zawsze jest wyznacznikiem jego jakości. Koncepcja AC powstała po I-szej Wojnie Światowej i ugruntowała się w dzisiejszej formie po roku 1935 i miała za zadanie m.in. zapobiec produkcji tanich imitacji wielkich win. Każde AOC, obojętnie czy regionalne (np.Bordeaux, Bordeaux Superieur), podregionalne (np.Haut-Medoc, Entre-Deux-Mers) czy gminne (np. Saint-Julien, Pomerol), jest ustanawiane dekretem rządowym. Dekret taki precyzuje m.in. obszar uprawniony do posługiwania się nazwą, dozwolone szczepy winogron, gęstość uprawy winorośli, minimalną zawartość alkoholu, maksymalną wydajność winnicy, sposób uprawy i technikę produkcji wina. Ten sposób ustanawiania AC umożliwia ogólną ocenę poziomu wina. Najniższy poziom jakości wina (chociaż nie zawsze) wyznacza klasyfikacja generalna, później podregionalna i gminna. Według powszechnej opinii za najlepsze uważa się wina z konkretnej winnicy (chateau, domaine, clos ). Teoretycznie system klasyfikacji win francuskich znajduje swój wyraz na etykiecie wina. Należy ją tylko umieć właściwie odczytać.
Nad zgodnością produktów AOC z kryteriami dotyczącymi produkcji, ściśle określonego regionu pochodzenia, odmian, metod uprawy i winobrania i winifikacji czuwa Krajowy Instytut Nazw Zastrzeżonych – INAO (Institut National des Appellations d”Origine).
Francja jest uważana za ojczyznę uprawy winorośli, a także wspaniałych win, choć kraj ten musi dzielić ten status z Włochami. Faktem jest jednak, że również tutaj historia uprawy winorośli sięga tysięcy lat wstecz, sięgając czasów sprzed ery rzymskiej. Na południu Francji, na przykład, winnice sadzili już Fenicjanie i Grecy. Kontrolowana nazwa pochodzenia, AOC (dziś AOP), wprowadzona i ustanowiona w pierwszej połowie XX wieku, stała się wzorem dla wielu krajów winiarskich, takich jak Włochy i Hiszpania. Bordeaux jest również miejscem pochodzenia słynnego cuvée Cabernet Sauvignon, Cabernet Franc i Merlot, które znalazło naśladowców w wielu regionach świata, takich jak Toskania, Kalifornia i Republika Południowej Afryki. Wielu winiarzy nauczyło się również umiejętnego wykorzystania nowych, małych dębowych beczek, barriques, z zamków w Bordeaux i przeniosło je do własnych koncepcji wspaniałych win. Szampan jest nadal uważany za najszlachetniejsze z win krzemiennych na świecie, a sztuka kupażowania i umiejętność nadania winu niemusującemu blasku znalazły wielu naśladowców, we włoskiej Franciacorcie, Trentino, a nawet w Kalifornii czy Australii. Około 400 winnic AOP z północy na południe i ze wschodu na zachód, o łącznej powierzchni prawie 800 000 hektarów, konkuruje o względy miłośników wina z całego świata, oferując niesamowitą różnorodność odmian winogron i stylów winiarskich. Opierają się one również na ogromnej różnorodności terroir i różnych klimatów. Bordeaux i BURGUNDIA wyznaczyły standardy dla win czerwonych, a dzięki swoim klasyfikacjom stały się wzorem dla innych regionów i krajów, takich jak Alzacja czy Niemcy. Loara reprezentuje różnorodność stylów białego wina, od wytrawnego po szlachetne słodkie; stąd również odmiana Chenin Blanc rozpoczęła swoją podróż do Republiki Południowej Afryki, stając się jedną z najważniejszych białych odmian winiarskich w tym regionie. Cabernet Franc stanowi ekscytującą alternatywę dla Cabernet Sauvignon, uprawianą nad Loarą. Alzacja szczyci się również fascynującymi białymi winami, które należą do najlepszych na świecie. Regiony Langwedocji i Roussillon, długo wyśmiewane jako dostawcy tanich, masowo produkowanych win, przechodzą obecnie ekscytującą EWOLUCJĘ, oferując coraz więcej win o wysokiej proweniencji. Jednocześnie powstały tu największe na świecie winnice z certyfikatem ekologicznym. Trendy „wino naturalne” i „wino pomarańczowe” również dawno zawitały do Francji. A jeden z najgorętszych trendów ostatnich lat, nowo odkryta miłość do wina różowego, ma swoje korzenie we Francji – w Prowansji. Oczywiście kuchnia francuska również ma wiele do zaoferowania. Trendy kulinarne, takie jak „Nouvelle Cuisine”, mają swoje korzenie na przykład we Francji. Dania takie jak „Coqu au Vin” od dawna należą do klasyki kuchni międzynarodowej, największym uznaniem cieszą się ostrygi z Atlantyku czy kuchnia śródziemnomorska z południa Francji.Niektórzy naukowcy, a także krytycy, nie postrzegają Paryża jako centrum haut cuisine, lecz raczej Lyon w Burgundii. Miasto to zawsze miało silne powiązania z Włochami, a nawet podejrzewa się, że Włochy miały duży wpływ na pochodzenie kuchni francuskiej.
