Pla de Bages DOP znajduje się na północny zachód od Barcelony, gdzie uprawia się wiele tych samych odmian co w pobliskim regionie Penedès, ale większy nacisk kładzie się na odmiany międzynarodowe, takie jak Cabernet Sauvignon i Merlot.
500-550 ha
Pla de Bages to mały, ceniony region winiarski (DO) w Katalonii w Hiszpanii, w prowincji Barcelona. Słynie z unikalnego mikroklimatu, wiekowych tradycji uprawy winorośli oraz autentycznych, lokalnych odmian winogron, takich jak biały Picapoll. Oficjalny status region uzyskał w 1995 roku. Więcej informacji znajdziesz na oficjalnej stronie DO Pla de Bages. Rys historyczny: W XIX wieku (przed plagą filoksery) region ten był potęgą winiarską i liczył aż 27 700 hektarów winnic. [1, 2, 3, 4]
Charakterystyka regionu
- Położenie: Centralna część Katalonii, otoczona górami (w tym pasmem Montserrat).
- Klimat: Śródziemnomorski z silnymi wpływami kontynentalnymi – mroźne zimy i bardzo gorące lata.
- Gleby: Różnorodne, głównie gliniaste, wapienne i piaszczyste.
Kluczowe odmiany winogron
- Białe: Picapoll (wizytówka regionu), Macabeo, Chardonnay.
- Czerwone: Mandó, Sumoll, Merlot, Cabernet Sauvignon.
Dziedzictwo i turystyka
- Region słynie z historycznych, kamiennych winiarni polnych oraz chat z kamienia łupanego (tzw. tines) budowanych bezpośrednio przy winnicach.
- Popularna jest lokalna Ruta del vi DO Pla de Bages łącząca turystykę winiarską z zabytkami i zwiedzaniem m.in. klasztoru Sant Benet.
Pla de Bages
Pla de Bages to uprzywilejowany obszar, położony wśród mitycznych formacji górskich, takich jak Montserrat, niedaleko Barcelony. Pierwsze ślady winnic i wina w Pla de Bages znajdują się w rzymskich willach z II wieku p.n.e. Najwcześniejsze ślady produkcji wina znajdują się w La Feliu (Sant Fruitós de Bages), gdzie pod koniec IV-V wieku n.e. odkryto duży kamienny bruk, który stanowił podstawę starożytnej prasy do wina
.Pla de Bages
Pla de Bages to wyjątkowy obszar, położony między mitycznymi formacjami górskimi, takimi jak Montserrat w pobliżu Barcelony .
Pierwsze ślady winnic i wina w regionie Pla de Bages znajdują się w rzymskich willach z II wieku p.n.e. Najwcześniejsze ślady produkcji wina pochodzą z La Feliu (Sant Fruitós de Bages), gdzie odkryto duży kamienny bruk, który stanowił podstawę starożytnej prasy do wina z IV-V wieku n.e., pod koniec okresu rzymskiego.
Kadzie i chaty na winnicach stanowią jedną z osobliwości Pla de Bages , suchych kamiennych budowli związanych z produkcją wina na wsi w okresie jej największej świetności.
Pla de Bages to region w głębi Katalonii, gdzie uprawiano winorośle i produkowano wino w dużych ilościach. Bages był zatem dostawcą wina do obszarów górskich w zamian za pszenicę i inne produkty rolne.
W średniowieczu wino wytwarzano właśnie w winnicy. W północnej części regionu Pla de Bages znajdują się liczne kadzie Vinará wykute w skale.
Rodzima biała odmiana winorośli Picapoll stała się symbolem regionu Bages. Spośród czerwonych odmian, ostatnio przywrócono uprawę rodzimych Picapoll Negro , Sumoll i Mandó , co dodatkowo wzmocniło wyjątkowy charakter tego regionu.
Położony w śródgórskim klimacie kontynentalnym , region Bages oferuje idealne warunki do uprawy winorośli. Należą do nich wyjątkowy mikroklimat, niskie opady deszczu i znaczne wahania temperatur, a także gliniasto-gliniasta gleba z domieszką wapnia.
W latach 1860–1890 Bages był regionem z największą liczbą winnic w Katalonii (do 27 700 hektarów). To był istny raj dla winnic tego regionu.
Pierwsze ślady uprawy winorośli i produkcji wina w regionie Bages znajdują się w rzymskich willach. W willi Boades (Castellgalí) znaleziono fragment ceramiki iberyjsko-rzymskiej z I lub II wieku p.n.e., zawierający inskrypcję z napisem VINUM . W Museu Comarcal de Manresa zachowało się również kilka pozostałości amfor. Pierwsze ślady produkcji wina odkryto w La Feliua (Sant Fruitós de Bages). Duża kamienna płyta, podstawa starej prasy, pochodzi z końca czasów rzymskich, z IV lub V wieku n.e.
W willi Sant Amanç (Rajadell) znaleziono pozostałości niektórych odmian winorośli, które później wykorzystywano do produkcji wina. W tym samym miejscu, na jednej z mozaikowych posadzek, widnieją winogrona i pędy winorośli. Pozostałości tej mozaiki podłogowej znajdują się również w Muzeum Comarcal w Manresie.
Upadek Cesarstwa Rzymskiego i późniejsza inwazja muzułmańska spowodowały wyludnienie wielu ziem. Sytuacja poprawiła się dopiero w IX wieku, kiedy to centralna Katalonia została ponownie zaludniona. Pierwsze uprawne winnice odnajdujemy po 940 roku. Od dekady 970 roku obszar winnic został rozszerzony, zajmując połowę ziemi. Klasztor Sant Benet de Bages odegrał w tym okresie fundamentalną rolę – większość udokumentowanych darowizn z dnia konsekracji kościoła klasztornego pochodziła właśnie z winnic.
Bages był najbardziej wysuniętym w głąb Katalonii regionem, w którym uprawiano winorośl i produkowano dobre wino. Bages był zatem dostawcą wina do tzw. terenów górskich, w zamian za pszenicę i inne produkty rolne.
Ekspansja winnic w XIV wieku była tak duża, że zaczęto przyznawać im przywileje protekcjonistyczne. Na przykład w 1330 roku Alfons IV Wyrozumiały nadał Santpedorowi przywilej zakazujący cudzoziemcom wstępu na tereny uprawy winorośli i winobrania. W rzeczywistości był to moment największej świetności Manresy, wraz z jej gwałtownym rozwojem i budową jej głównych budowli: nowych murów obronnych, bazyliki „La Seu”, wielu kościołów, takich jak El Carme, Sant Pere Martyr, Sant Andreu, Sant Miquel, Sant Pau, Santa Clara i Santa Llúcia, a także średniowiecznego kanału „La Sèquia”, tzw. mostu „Pont Nou” oraz mostów Rajadell i Vilomara.
W tamtym czasie portal Sobrerroca odgrywał kluczową rolę dla miasta, gdyż łączył szlak prowadzący do górskich wiosek, gdzie wino sprzedawano poza region.
Specjalizacja Manresy w produkcji wina jest widoczna już w spisie ludności z 1408 r., który pokazuje, że połowa mieszkańców Manresy posiada w domu piwnicę, drewniane kadzie, narzędzia do tłoczenia wina i beczki.
Wino czerwone było produkowane w znacznych ilościach. Białe wino było również cenne. Wino gotowane uzyskiwano przez gotowanie moszczu, aby uzyskać słodsze wino.
Od 1333 roku, „złego roku”, w Katalonii panował głód, zaraza i wojny, a większość ludzi popadła w ubóstwo.
W XVI i XVII wieku handel winem zyskał na znaczeniu, techniki produkcji wina uległy poprawie, a destylaty (napoje spirytusowe) zyskały na popularności.
W średniowieczu wino produkowano w winnicy. W północnej części regionu Bages zachowały się liczne kostki winne wyrzeźbione w skale. Niektóre z nich można znaleźć w Sant Cugat del Racó (Navàs) i Gaià. Produkcja w winnicy miała tę zaletę, że ułatwiała transport, ponieważ wino było łatwiejsze do transportu niż winogrona. Kostki jednak miały problemy z bezpieczeństwem i konserwacją, dlatego, gdy tylko było to możliwe, produkcję wina przenoszono do dworów.
W XIV i XV wieku spotykamy się z użyciem kadzi, początkowo drewnianych, ale ta technika nie przetrwała. W połowie XIV wieku we wnętrzu dworu pojawiają się pierwsze kamienne kadzie, które będą budowane bardzo często od XVII wieku. Tak narodziły się tradycyjne kadzie pokryte glazurowanymi płytkami ceramicznymi z Pla de Bages, z drewnianą kratą na pokrywie, służącą do zgniatania winogron. System ten będzie stosowany aż do XX wieku.
W latach 1860–1890 Bages był regionem z największą liczbą winnic w Katalonii (do 27 700 hektarów). To był istny raj dla winnic tego regionu.
Winnice Bages rosły od wielu lat, ale plaga filoksery, która spustoszyła francuską winorośl od 1860 roku, spowodowała gwałtowny wzrost popytu na wina, wzrost cen i skłoniła chłopów do sadzenia winorośli wszędzie, aby wykorzystać tę okazję. W ten sposób winnice zaczęły wspinać się po górach, a narodził się nowy krajobraz, ukształtowany przez suche kamienne tarasy i winnice.
Z czasów świetności zachowało się unikalne dziedzictwo zbiorników na wino w pobliżu winnicy, z których znaczna część znajduje się w Vall del Flequer oraz w dolinach Mura i Sant Esteve. Stanowią one jeden z klejnotów dziedzictwa etnologicznego Katalonii.
Przed pojawieniem się filoksery, gradobicia oraz szkodniki oidium i mączniaka prawdziwego spowodowały słabe zbiory. W 1889 roku filoksera została po raz pierwszy wykryta w Navàs, a do 1985 roku zaatakowała już wszystkie winnice w regionie.
Istnienie sektora tekstylnego pozwoliło wielu rodzinom oprzeć się zarazie bez ponoszenia strat materialnych. Natychmiast po jej ustąpieniu rozpoczęto sadzenie nowych, odpornych na filokserę winorośli poprzez szczepienie ich na amerykańskich podkładkach. Dowodem jest fakt, że w spisie z 1922 roku region Bages odnotował 23 394 hektary winnic. Nie można zatem twierdzić, że filoksera zakończyła tradycję winiarską w tym regionie.
Winnica po filokserowej porażce wymagała nowych zadań: szczepienia, siarkowania i stosowania siarczanu miedzi. Wszystko to wymagało większej ilości produktów i więcej czasu… Jednocześnie konieczne były strategie redukcji kosztów i poprawy jakości. Chłopi zaczęli się jednoczyć, najpierw w celu dzielenia się zakupami, a później w celu produkcji wina, co doprowadziło do powstania spółdzielczych winiarni Sanpedor (1922), Salelles (1926) i Artés (1935).
Porzucanie winnic w regionie Bages postępowało stopniowo w latach 1925–1989. W latach 1925–1950 większość winorośli została wykarczowana z powodu napięć między właścicielami ziemskimi a dzierżawcami, wojny secesyjnej, wysokich cen zbóż i usprawnień w transporcie – drogowym, towarowym i kolejowym.
W latach 1950-1975 winnice na stromych zboczach zostały porzucone z powodu trudności z ich mechanizacją. W 1955 roku silny mróz zniszczył wszystkie plony. Wiele osób w tym okresie zrezygnowało z pracy w winnicy na rzecz bardziej stabilnego wynagrodzenia.
W latach 1975–1982 powierzchnia winnic stale się zmniejszała, osiągając poziom 500 hektarów w 1989 r., co oznaczało niemal całkowite zniknięcie winnic w regionie Bages.
