Chile zdobył dla korony hiszpańskiej konkwistador Pedro de Valdivia w 1541 roku. Oczywiście nie był to całkowity obszar dzisiejszego Chile, sięgał tylko do rzeki Bio-Bio, której dolina stanowi najbardziej na południe wysunięty region winiarski Chile. Terytorium na południe od Bio-Bio, zamieszkałe przez Indian Mapuche, zwanych przez Hiszpanów Araukanami( od prowincji Arauco) podbili Hiszpanie dopiero 200 lat póżniej.
Pierwszą winorośl zasadził podobno Francisco de Aguirre, pierwszy zbiór zebrano już w 1551 roku. Pierwszą winnicę założył w okolicach dzisiejszego Santiago żołnierz Juan Jufre de Loaiza y Montesano w 1554 roku. Najbardziej popularną odmianą była wówczas país (uprawiana wówczas również w Kaliforni, gdzie znana była jako mission), muscat i inne hiszpańskie odmiany. Prawdziwy boom win chilijskich rozpoczął się dopiero w końcu lat osiemdziesiątych i trwa do dziś. W 1989 roku eksport win wzrósł o 66 % i wzrasta do dziś mniej więcej 50% co dwa lata. W 1988 roku Chile eksportowało 17,3 milionów litrów wina, dziesięć lat póżniej 230 milionów. W 1988 roku pod uprawą winorośli było ponad 75 tysięcy hektarów ziemi. Do 2005 roku obszar winnic zwiększy się do 95 tysięcy hektarów. Zainwestowane w winnicach chilijskich ogromne kapitały spowodowały prawdziwą rewolucję technologiczną. W porównaniu z latami osiemdziesiątymi, obecne wina są bardziej czyste, głębsze, dłuższe, niezwykle owocowe. Większość win ma słodki finisz, stąd cieszą się w Polsce niezwykłym powodzeniem, szczególnie u przyszłych koneserów dobrych win. Niektóre najwyższej klasy Reservas mogą osiągać ceny bordoskich grands crus.
W tym najdłuższym kraju świata (4,3 tysiąca kilometrów), licząc od centralnie położonego Santiago, winorośl jest lub może może być uprawiana mniej więcej 400 kilometrów na północ i 650 kilometrów na południe od stolicy.
W maju 1995 roku ustawą ustanowiono obecnie obowiązujący winiarski podział kraju (denominaciones de origen). Zdefiniowano w nim cztery kategorie: region, podregion, strefa, obszar. Region winiarski (Region Vitivinícola) – umowny, duży obszar uprawnej ziemi. Podregion (subregion), jest ich 13, są częścią 5 regionów winiarskich.
Chile’s wine country spans over 1,300 km. The country is divided into 6 main macro-regions (from north to south: Atacama, Coquimbo, Aconcagua, Central Valley, Sur, and Austral), which are further split into 16 recognized sub-regions. These regions feature diverse terroirs, spanning from sun-drenched coastal valleys to cool mountain ranges.
To głównie ich nazwy umieszczane są na etykietach w celu identyfikacji pochodzenia wina: Valle del Curico, Valle del Maipo, Valle del Casablanca itd. Strefy wyodrębniono tylko w trzech podregionach Valle Central (Rapel, Curico, i Maule). Mogą być umieszczane na etykietach bez wskazywania przynależności do regionu lub podregionu. Obszar (area), nazwy obszarów rzadko pojawiają sie na etykietach, głównie dlatego, że niewiele osób spoza Chile potrafiłoby je zlokalizować.
Chilijski przemysł winiarski słynie dziś z wyrazistych czerwonych win: w szczególności Cabernet Sauvignon i Carmenère, a także z orzeźwiających białych, takich jak Sauvignon Blanc i Chardonnay. Główne regiony winiarskie skupiają się wokół stolicy, Santiago. Odpowiadając na moje pytanie – co możemy znaleźć, patrząc na południe Chile – jest tam mnóstwo ekscytujących win! Południowe regiony winiarskie Chile zyskują na popularności i produkcji. Regiony Sur i Austral charakteryzują się ogromną różnorodnością winogron i stylów i zdecydowanie warto je poznać! W tym artykule chcę skupić się na geografii, klimacie i winach z regionów Sur DO i Austral DO: Itata, Bío Bío, Malleco, Cautin i Osorno.
Chilijskie wina przeżywały złoty wiek pod koniec XIX wieku, kiedy reszta świata zmagała się z filokserą. Odizolowane od morza i gór, filoksera nie dotarła do Chile, a niektóre wina produkowane dzisiaj pochodzą z bardzo starych winorośli i podkładek sprzed wymarcia filoksery. Przez cały XX wiek przemysł winiarski pozostawał w stagnacji, ale odnotował odrodzenie w latach 90. XX wieku. Mniej więcej w tym czasie winiarnie kupowały własne winnice, aby mieć większą kontrolę nad całym procesem produkcji wina (zamiast kupować winogrona od dżentelmenów, którzy nie byli zbytnio zainteresowani winem). Technologia zarówno w winnicach, jak i w winiarniach uległa rozwojowi. Winiarze zaczęli używać dębowych beczek z Francji i Stanów Zjednoczonych, zainstalowano systemy chłodnicze zarówno do fermentacji, jak i dojrzewania, wprowadzono nawadnianie kropelkowe, a także powstały nowe regiony winiarskie.
W 1995 roku wprowadzono chilijskie prawo winiarskie, które nadal stosuje zasadę 75%. Oznacza to, że jeśli na etykiecie podano rocznik, odmianę lub nazwę pochodzenia, musi on stanowić 75% mieszanki w butelce. Jednak wiele winiarni stosuje zasadę 85%, ponieważ jest to wymóg UE w przypadku eksportu.
Chile ma około 4800 kilometrów długości, a około 1280 kilometrów zajmują winnice, z których większość skupia się wokół stolicy, Santiago, w Valle Central. Obecnie istnieje sześć Denominacji Pochodzenia (DO) z północy na południe: Atacama, Coquimbo, Aconcagua, Valle Central, Sur i Region Austral.
Od 2012 roku chilijskie Ministerstwo Rolnictwa dodało trzy nowe terminy geograficzne, które można dodawać do istniejących nazw pochodzenia na etykietach win: Costa, Entre Cordilleras i Andes. W Chile występują różnice geograficzne i klimatyczne, zarówno ze wschodu na zachód, jak i z północy na południe, a nowe zmiany mają to odzwierciedlać. Costa oznacza bliskość wybrzeża, Andes oznacza bliskość gór, a Entre Cordilleras („między górami”) opisuje dolinę między pasmem nadmorskim a Andami. Aby wino mogło otrzymać jedno z tych oznaczeń geograficznych, 85% winogron w winie musi pochodzić z tego regionu.
