Vinho Verde *

Vinho verde (dosłownie – „zielone wino”) –z historycznej prowincji Minho na północnym zachodzie kraju oraz region winiarski, w którym jest produkowane. Określenie vinhos verdes – zielone wina nie dotyczy koloru, ale świeżości win produkowanych z gron zbieranych przed osiągnięciem pełnej dojrzałości, by uniknąć kaprysów pogody. Taką genezę określenia zauważali już podróżnicy na początku XIX wieku, którzy przeciwstawiali vinho verde winu dojrzałemu (vinho maduro), przy czym niedojrzałość winogron tłumaczyli sposobem prowadzenia krzewów i cieniem rzucanym przez drzewa. Większość z tych win należy pić, młode, świeże (9–18 miesięcy). Obszar produkcji to około 21 000 ha (około 15% powierzchni winnic portugalskich. Winnice są rozdrobnione, niewielkie.

Leży na północnym wybrzeżu Atlantyku, granicząc z Hiszpanią na północy oraz doliną Douro na wschodzie. Ma chłodny i wilgotny klimat z dużą ilością opadów, pod silnym wpływem oceanu.
Vinho Verde oznacza młode, świeże, rzeskie wina, a nie jego barwę. Produkuje się tu głównie wina białe, ale także czerwone i różowe. Vinho Verde charakteryzują się wysoką kwasowością, niską zawartością alkoholu i często lekkim, perlistym charakterem.

Główne odmiany białe:


alvarinho, pochodzi z chłodnego, deszczowego pogranicza północno-zachodniej Hiszpanii (Galicja) i północnej Portugalii. Słynie ze świeżości, wysokiej kwasowości oraz charakterystycznego, morskiego charakteru.
Loureiro, Arinto, Avesso, Azal
Trajadura.
Główne odmiany czerwone
Vinhão ((znane jako Sousão)) to najbogatsza i najczerwieńsza odmiana portugalskiego Vinho Verde. Daje wina o głebokim kolorze, kwasne, i taninowe z aromatami jagód i pieprzu.
Borraçal: Rustykalna, produktywna odmiana winogron, z których wytwarza się zrównoważone, harmonijne i owocowe wina o rubinowo-czerwonym kolorze.
Brancelho (Alvarelhão), eleganckie,, lżejsze w stylu , dodaje się do regionalnych mieszanek.
Ponadto Espadeiro, Amaral/Azal Tinto, Padeiro (lub Padeiro de Basto), Pedral i Rabo de Ovelha.

Quinta das Arcas Vinhão...

W regionie, który obecnie słynie na całym świecie ze świeżych białych win, niegdyś dominowały czerwone odmiany winogron. Jednak czerwone wina z Vinho Verde zawsze borykały się ze stereotypem niskiej jakości i niepijalnej kwasowości, co ograniczało ich spożycie wyłącznie do tego regionu.

Ale czerwone wina Vinho Verde to o wiele więcej. Oprócz tradycyjnego vinhão (z czerwonym miąższem!), mamy odmiany winogron takie jak alvarelhão, z których powstają wina idealnie odpowiadające obecnemu zapotrzebowaniu na wina o niskiej ekstrakcji i niskiej zawartości alkoholu.

Trochę historii…
W 870 roku, jeszcze przed ogłoszeniem suwerenności przez Portugalię, klasztor Alpendurada w Marco de Canaveses nad rzeką Tamega, otrzymał krzewy winorośli. Właśnie w Minho, kolebce Portugalii i dawnego Hrabstwa Portugalii, Alfons I Zdobywca ogłosił niepodległość narodu portugalskiego. Winorośl prowadzona wzwyż (na trejażach) była także wzmiankowana w dokumentach z 1220 i 1228, które świadczą m.in. o rozszerzeniu obszaru jej uprawy na teren północno-zachodniej Portugalii. W połowie XIV wieku produkcja była na tyle dobrze zorganizowana, że angielski król Edward III podpisał umowę handlową z Portugalią na dostawy wełny w zamian za wino z regionu Minho.
Określenie vinho verde pojawiło się po raz pierwszy w epoce renesansu, w tym czasie marynarka portugalska panowała na morzach i zakładała kolonie na całym świecie.

W 1580, podczas krucjaty przeciw Maurom, ziemie portugalskie zostały zaanektowane przez, króla hiszpańskiego –  Filipa II. Pozycja Anglii w handlu morskim i w portach po odzyskaniu przez Portugalię niepodległości w 1644 stała się na tyle silna, że Portugalia stała się niemal jej kolonią.

Wielu mieszkańców przeludnionej prowincji Minho decydowało się na emigrację, przede wszystkim do Brazylii. Po wzbogaceniu się część z nich powracała do Portugalii, gdzie budowali okazałe budynki oraz kupowali ziemię i winnice, które dzierżawili chłopom w zamian za udział w zbiorach. W tym samym okresie również arystokracja parcelowała swoje majątki w zamian za czynsz, co bardzo rozdrobniło produkcję.Taka sytuacja utrzymywała się w XVII i XVIII wieku. Także ziemiaństwo zdecydowało się na parcelację winnic. Okazało się, że przez rozdrobnienie producentów ucierpiała jakość winogron z uznanych posiadłości, dlatego też niektórzy zdecydowali się na ponowne obsadzenie winoroślą wolnych terenów

Vinho verde było traktowane jako wyrób na własne potrzeby aż do początku XX wieku. W 1908 prawnie uregulowano region produkcji vinho verde, a w 1929 ustanowiono reguły produkcji obowiązujące w regionie i określono jego granice w niezmienionym odtąd kształcie.
Barierą dla rozwoju upraw na większą skalę stały się przepisy wprowadzone przez António Salazara w 1930, które zabroniły tworzenia winnic, a winorośl dopuszczały jedynie w charakterze żywopłotów!].

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *