
Langwedocja-Roussillon razem z Prowansją należą do najstarszych regionów winiarskich Francji. Sztukę uprawy winorośli przenieśli do Roussillon Fenicjanie już w VIII w przed Chrystusem.
Langwedocja-Roussillon ze swoimi 340 000 hektarów upraw stanowi największy i najbardziej gorący region winiarski Francji. W lipcu i sierpniu panują tu temperatury od 35-40 stopni C. Uprawia się tu typowe, południowe szczepy. Wśród czerwonych dominuje syrah, grenache, carignan i mourvedre, wśród białych bourboulenc, picpoul, marsanne i muscat.
Wina produkowane w tym regionie, głównie czerwone, może nie są zbyt wykwintne, ale za to mocne i o głębokim kolorze.
Langwedocja jest częścią Oksytanii, rozległej, historycznej krainy językowo-kulturalnej obejmującej m.in. Prowansję, Monako, pograniczne doliny Piemontu, skrawek Ligurii i dolinę Aran w pirenejskiej części Katalonii. W latach 418–507 była stolicą Królestwa Wizygotów, natomiast w latach 778–1271 była stolicą Hrabstwa Tuluzy.
Tuluza (założone przez Rzymian miasto Tolosa), leży nad rzeką Garonną, 150 km na zachód od Morza Śródziemnego, 230 km na wschód od Oceanu Atlantyckiego, kilkadziesiąt kilometrów na północ od Pirenejów oraz kilkadziesiąt kilometrów na południowy zachód od Masywu Centralnego. Jest historyczną i tradycyjną stolicą Langwedocji, dzisiaj stolicą nowego regionu administracyjnego Oksytania.
Dziś Langwedocja-Roussillon jest zdecydowanie największym regionem uprawy winorośli we Francji, z ponad 280 000 hektarów. Langwedocja jest jednym z najważniejszych regionów historycznych kraju. Do średniowiecza obszar ten nazywany był Oksytanią, niemal do granicy z Hiszpanią i był regionem z własnym językiem i kulturą, o czym świadczy nazwa (Languedoc – język Oc).

Niszczycielska krucjata króla Francji a Papiestwa niemal całkowicie zniszczyła jmiejscową ludność i jej kulturę. Wino uprawiano w Langwedocji-Roussillon od 3000 lat, na długo przed panowaniem Rzymian. Francuzi nie byli nim zainteresowani winiarstwem regionu. Dopiero zbudowanie Kanału Południowego (Canal du Midi) przez Pierre’a Riqueta (1666-1681), za panowania Ludwika XIV łączącego Morze Śródziemne z Tuluzą i dalej z Bordeaux, zapoczątkowało ożywiony handel. Producenci z Bordeaux wykorzystywali mocne i intensywnie czerwone wina Langwedocji, aby ulepszać własne, nieco słabsze wina.
Patrz: >Roussillon i >Langwedocja


